در شرایطی که اقتصاد ایران با تورم مزمن، کاهش ارزش پول ملی و افزایش هزینه‌های جاری مواجه است، بسیاری از فعالیت‌های اقتصادی برای بقا و کسب سود با دشواری روبه‌رو هستند. در چنین فضایی این پرسش مطرح می‌شود که چرا برخی افراد با هر شگرد و ترفندی در پی خرید، تملک یا اداره یک باشگاه فوتبال هستند؛ آن هم در حالی که اغلب باشگاه‌های لیگ برتر، لیگ یک و لیگ دو نه تنها سودآور نیستند، بلکه سالانه زیان‌های سنگینی را نیز متحمل می‌شوند.
در دنیای تجارت، اصل بر بازگشت سرمایه است. سرمایه‌گذار انتظار دارد در قبال هزینه‌های خود، سودی منطقی دریافت کند. اما در فوتبال ایران، غالب باشگاه‌ها فاقد زیرساخت‌های درآمدزایی پایدار هستند؛ حق پخش تلویزیونی به شکل حرفه‌ای وجود ندارد، درآمد بلیت‌فروشی ناچیز است و بازار تبلیغات نیز پاسخگوی هزینه‌های سرسام‌آور باشگاهداری نیست.
بدیهی است که علاقه به ورزش و کسب اعتبار اجتماعی می‌تواند انگیزه‌ای برای حضور در فوتبال باشد، اما زمانی که یک فعالیت اقتصادی فاقد توجیه روشن مالی است و با وجود زیان‌های مستمر همچنان متقاضیان فراوانی برای ورود به آن وجود دارد، طرح پرسش درباره منشأ سرمایه‌ها و اهداف واقعی برخی سرمایه‌گذاران امری طبیعی و منطقی خواهد بود.
قانون مبارزه با پولشویی، پولشویی را فرآیند پنهان کردن منشأ واقعی عواید حاصل از جرم و مشروع جلوه دادن آن تعریف می‌کند. روشن است که صرف مالکیت یا مدیریت یک باشگاه فوتبال به معنای وقوع پولشویی نیست و هیچ فردی را نمی‌توان بدون دلیل و حکم قانونی به چنین جرمی متهم کرد. اما همان‌گونه که در بسیاری از کشورهای جهان، ورزش حرفه‌ای به دلیل گردش مالی بالا مورد نظارت دقیق نهادهای مالی قرار دارد، در ایران نیز شفافیت مالی باید به یک اصل غیرقابل اغماض تبدیل شود.
وقتی بازگشت سرمایه در فوتبال مبهم است، هزینه‌ها سرسام‌آور است و سود اقتصادی قابل توجهی مشاهده نمی‌شود، طبیعی است که افکار عمومی درباره انگیزه برخی از متقاضیان تیم‌داری پرسش‌هایی داشته باشد. این پرسش‌ها نه اتهام است و نه پیش‌داوری؛ بلکه مطالبه‌ای برای شفافیت و پاسخگویی است.
شاید پاسخ نهایی این پرسش را تنها نظارت دقیق مالی، انتشار صورت‌های مالی شفاف، حسابرسی مستقل و ورود نهادهای مسئول بتواند روشن کند. آنچه مسلم است این است که فوتبال باید محل رقابت سالم، نشاط اجتماعی و توسعه ورزش باشد، نه عرصه‌ای که ابهامات مالی بر آن سایه بیفکند. شفافیت، بهترین پاسخ به همه پرسش‌ها و بهترین راه برای حفظ اعتبار فوتبال ایران است.
